Op het dak en nog veel meer

Shalom allemaal,

Ik had net de laatste blog verstuurd, maar een paar uur later alweer nieuwe dingen beleeft. Ik kom volgens mij nooit klaar met schrijven.

Woensdag 18 april
Het werken op oncologie viel reuze mee zo in de avonddienst. Ik begin zelfs al de namen te kennen en welke persoon bij welke naam hoort. Reuze handig om dat te weten. Vanaf 20 uur had ik anderhalf uur niets te doen en ben ik mappen van wat patiënten gaan doornemen. Het meeste is Hebreeuws, maar gelukkig staan de diagnoses in het Engels dus kan ik er met goed zoeken wel achterkomen wat de mensen hebben. Wat een leed daar op de afdeling zeg! Dat iedereen kanker had wist ik wel, vrij logisch op oncologie, maar bij zoveel mensen uitgezaaid. Vaak nog in combinatie met diabetes, hoge bloeddruk en cholesterol. Één persoon heeft een tumor in de hersenen en daardoor afasie, maar de tumor zit uitgezaaid naar de ruggengraat, botten en beenmerg. Weer een andere vrouw heeft een hele dikke buik door de tumor, die echt overal zit. Als je de diagnoses ziet, snap je soms niet dat sommige mensen nog zo positief kunnen zijn. Altijd een lieve lach en hun best doen om ons te ontzien. Een vrouwtje heeft zich wel 10 keer verontschuldigd omdat ze een grote boodschap in haar luier had gedaan. Ze vond het zo erg dat wij het moesten opruimen! En dan heb je ook nog mensen die heel veel zorg vragen. Bellen voor elk wissewasje. Kletsen continue, een gekreun en gesteun van jewelste waardoor je echt je geduld vanuit je tenen moet laten komen. Die vrouw is vreselijk bang om ziek te worden, en aangezien mijn collega van die avond niet zo lekker was en voor de zekerheid een mondkapje droeg, accepteerde ze alleen mij maar. Uiteindelijk wilde ze op het balkon zitten. Ze was bang dat de rolstoel besmet was, dus ik kon al beginnen met een laken in de stoel leggen zodat ze op iets schoons zat. Handschoenen moest ze aan, want de leuning was vast ook vies. Een plaid onder de voeten en 1 in de rug. Op de gang is het heel goed mogelijk dat je ziek wordt, dus ook een mondkapje wilde ze hebben. Ze wilde op het balkon zitten en was bang dat het koud was, dus ze wilde nog een plaid over haar schouders. Gelukkig kon ik haar daarvan weerhouden, ‘t was tenslotte maar 30 graden buiten. En daar ging ik hoor, met een rolstoel met een volledig ingepakte, kreunende en steunende dame. Gelukkig beviel het balkon haar, en wilde ze wel even blijven zitten.
’s Avonds om half 11 zou er vuurwerk zijn vanwege de Onafhankelijkheidsdag en het 70 jarig bestaan van Israël. Van Issam mochten we op het dak kijken, maar van sr. Monika niet, omdat het dak dun is en er zusters onder slapen. Iedereen was wat eerder begonnen met de laatste verschoonronde, en om 3 minuten voor half 11 waren we klaar met ons werk. Sr. Monika was nergens te bekennen, en Issam stond bij de trap ons het dak op te jagen om vuurwerk te kijken. Wat een prachtig uitzicht hadden we daar! Heel Jeruzalem in het donker, allemaal lichtjes en vuurwerk. Na 10 minuten weer naar beneden, want bijna al het werkende personeel stond op het dak, en de bellen kunnen we dan natuurlijk niet horen.
’s Avonds na werktijd ben ik met Jacky en wat anderen nog de stad in geweest. Het zou feest zijn tot 3 uur ’s nachts, en naast onze appartementen was een concert, dus slapen zou je toch niet. Ik kan jullie vertellen, die Joden kunnen feesten! Jaffastraat was extreem druk, veel drukker dan overdag. Heel veel politie en militairen waren op de been. Ambulancepersoneel stond paraat en ook een brandweerauto. Op sommige punten was de straat versmalt zodat iedereen door een smalle doorgang moest waar beveiliging stond. Overal muziek en dansende Joden. De Joodse markt was zo ongeveer een disco geworden. De mensen liepen met ballonnen met lichtjes, grote opblaashamers met de Israëlische vlag, lichtgevende oortjes op een haarband die lichtgaven, rare opblaasdingen op hun hoofd of een waaier op hun hoofd met lichtjes. Na een tijdje vond ik het wel weer welletjes. Erg leuk om te zien, maar niet echt mijn manier van feesten. De andere gingen nog naar het huis van David, het zal wel een collega zijn die ik nog niet ken. Ze wilden daar verder feesten en aan de alcohol. Ik had daar geen zin in, dus ben lekker naar huis gegaan. 1 uur was ik thuis. Voordeel van in die herrie lopen is dat het geluid op je kamer nu zachter lijkt, dus het slapen lukte nu wel gelukkig.

Donderdag 19 april
Vandaag een vrije dag omdat ik geruild had met Louis. De ruil kwam goed uit, want tante Hermien was in Jeruzalem, dus we konden samen op stap. Heerlijk wat gedronken met wat erbij en door de oude stad gewandeld. Om 2 uur zou er een vliegshow zijn, en die wilden we wel zien. We zijn daarom naar het ziekenhuis gelopen en het dak opgegaan. Een prachtig uitzicht over de stad, en we konden ook de show zien. Na de vliegshow heb ik het ziekenhuis laten zien en mijn appartement. Daarna zijn we met Hanneke de stad ingegaan om nog wat frozen yoghurt te eten. ’s Avonds heb ik heerlijk om mijn kamer gezeten, heerlijk om een eigen plekje te hebben om je terug te trekken.

Vrijdag 20 april
Vanmorgen heb ik eigenlijk niet heel veel gedaan. Gewoon lekker uitgeslapen en in mijn kamer gerommeld. ’s Middags moest ik werken en ik stond reuze handig ingepland. Van 15-19 op A-side (geriatrie) en van 19-23 op B&C side (chronische ziekten en oncologie). Dat betekende dus dat ik het hele ziekenhuis had in 1 dienst. Op A-side werd ik gekoppeld aan Gry, een meisje uit Noorwegen die haar 2e dienst draaide. Ik mocht haar tot 19 uur begeleiden en inwerken. Heel erg gezellig, en ze bleek ook nog eens vandaag te verhuizen naar mijn appartement, en dus mijn nieuwe kamergenoot te worden nu Gabrielle is vertrokken. Na 19 uur moest ik naar BC side, en toen begon de chaos. We waren maar met 3 mensen op A en 3 op BC. Op C zijn 2 mensen die alleen maar een vrouw willen. Ik mocht die dus onder mijn persoonlijke hoede nemen. 1 van de dames belt echt om elk dingetje, dus daar ben ik flinke tijd zoet mee geweest. Op A zijn er echter ook 2 mensen die alleen een vrouw willen. 1 iemand moet altijd met 2 personen geholpen worden, dus als zij belde moest ik erbij komen, want Gry en ik waren de enige dames die aan het werk waren. Het andere vrouwtje hadden we aan Gry toevertrouwd, maar dat bleek niet te werken. Ze had mij gezien, en vertrouwd mij nu, dus ze heeft net zo lang zitten bokken en tegenwerken tot ze mij van armoe maar weer kwamen halen. Bij mij was ze poeslief, en tegen de andere bleef ze maar snauwen. Op B had ik nog nooit gewerkt, dus dat waren weer allemaal nieuwe mensen, en zelfs kamers in hoekjes waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Goed dat ik niet alleen was dus, want ik zou 5 kamers vergeten zijn!! In een enorm tempo zijn we aan het werk gegaan, wat eerder dan normaal, en dat was maar goed ook. Niet te doen met 3 mensen 2 afdelingen terwijl ik ook nog regelmatig naar een 3e kant moest. Uiteindelijk ging ik even voor 11 uur nog op een bel af die al een tijd ging omdat wij in andere kamers waren. Wat ik daar aantrof had ik niet verwacht. Mevrouw vond het te lang duren en was in haar bed aan het roken! Toen ik haar vertelde dat dat echt niet mocht gooide ze de peuk in de sinaasappelsap, wat er voor zorgde dat ik, de andere patiënten en de visite van een patiënt de slappe lach kregen. Ik heb haar snel naar het balkon gebracht zodat ze in alle rust van een peukje kon gaan genieten.

Zaterdag 21 april
Vanochtend weer vroeg op na een korte nacht, want ik sta ingepland voor de ochtend. Aangezien ik gisteren iemand rokend in bed had aangetroffen ging vandaag de sanctie in: alle sigaretten en aanstekers die we zagen afnemen en inleveren bij de verpleegkundige. Mw. was niet heel gelukkig met die regel, dat was vrij duidelijk. We waren met 1 persoon minder, maar er lag 1 iemand in het ziekenhuis en 2 mensen waren thuis, dus we zouden het moeten kunnen redden. Helaas, een paar mensen die veel zorg vragen en iemand die ziek werd zorgden ervoor dat we het erg druk hadden. De persoon die een rookverbod had werd ziek, het was mis met stoma en ontlasting, ze had koorts en stopte met eten. Aan mij de taak om haar te wassen en te verschonen. Daar had mw. echter totaal geen zin in. Ze schreeuwde, huilde, werkte niet mee, soms zelfs tegen, maar ja, alles moest schoon, want je kan iemand toch niet in zijn eigen ontlasting laten liggen. Het duurde erg lang, maar uiteindelijk werkte ze een beetje mee en lukte het om alles schoon te krijgen. Ik was maar 45 minuten bezig geweest. Overal had ze eten en drinken verzameld, in haar bed, in en op het nachtkastje, op de grond en in de rolstoel. De verpleegkundige vroeg op ik dat allemaal wilde opruimen en het nachtkastje uitgebreid wilde schoonmaken. Tijdens het schoonmaken kon ik meteen op jacht naar aanstekers en sigaretten. En sigaretten vond ik hoor, wel 10 pakjes!! Gelukkig had ze niet door dat ik de sigaretten heb weggemoffeld. Ze was iets opgekapt en was super blij dat ik voor haar aan het schoonmaken was. De vrolijke bui verdween helaas toen ambulancepersoneel binnen kwam, ze moest naar het ziekenhuis toe. Normaal heb ik tijdens een dienst wel een paar pauzes, maar vandaag heb ik echt alleen de lunchpauze gehad, voor koffiepauzes helaas geen tijd, dus al het drinken lopend en rennend naar binnen gewerkt. Druk dagje dus, maar ik heb het gered!
De rest van de dag heb ik rustig aan gedaan. Ik ben heerlijk op tijd gaan slapen.

Zondag 22 april
Vanmorgen heb ik op geriatrie gewerkt. Was erg gezellig, alleen jammer dat mijn 2 partners niet van het overleg waren en vaak gewoon een kwartier tot half uur spontaan verdwenen bleken te zijn. Heel handig als je voor sommige mensen echt met 2 personen moet zijn. Gelukkig waren Hanneke en Christian op de andere helft van de afdeling dus konden ze soms even bijspringen. Ook Louis kwam even langs en hielp me even ondanks dat hij pas ’s middags moest werken. Zo zie je dat je met wat improviseren ook ver komt gelukkig. Het was geen drukke dienst, dus dat was wel erg fijn. Na het werk ben ik naar Esther gegaan. We hebben een preek van ds. Zondag meegeluisterd. Heel indrukwekkend omdat afgelopen maandag zijn dochter van 14 is verongelukt. Samen hebben we lekker pasta gekookt, smaakte perfect, dus ik moet maar vaker bij Esther gaan koken. ’s Nacht bij Esther geslapen aangezien dat veel praktischer en gezelliger was.

Maandag 23 april
Vanmorgen moest Esther al vroeg weg, maar ik kon nog even blijven liggen. Na een heerlijk ontbijtje ben ik weer met de bus de stad ingegaan, heb ik wasmiddel gekocht en naar mijn appartement gelopen. Natuurlijk had iemand net de wasmachine gestart, dus daar ging mijn idee van een wasje draaien. Om 11 uur ben ik met Hanneke naar Bethlehem vertrokken. Bij aankomst werden we zo ongeveer overrompeld door taxichauffeurs die ons wel konden brengen naar de geboortekerk. Het was veel te ver lopen voor ons, dat konden we beter niet doen. We hebben ze allemaal afgewezen en zijn gaan lopen, al liepen sommige chauffeurs wel een stuk achter ons aan om ons toch nog over te halen. Het is ons gelukt om lopend onze weg te vinden, zowaar zonder verdwalen! We zijn in het Bethlehem museum geweest en hebben daarna heerlijk in het zonnetje geluncht. Na de lunch kwamen we aan in de geboortekerk. Net kerst daar, de kerstballen hangen in de lampen en het is er enorm druk. Niet direct een plaats die ik zou linken aan de geboorte van Jezus. Erg jammer dat ze het niet sober hebben kunnen houden. Na nog wat rondlopen door Bethlehem besloten we om de bus te zoeken via een andere route. Een route langs de rand van Bethlehem met prachtige uitzichten. Alleen geen busstation te bekennen. We kwamen er naar een tijdje achter dat we zoals gewoonlijk weer eens de weg kwijt waren. In een winkeltje maar eens gevraagd waar het station zat. We zaten dicht in de buurt, maar net een straat te ver waardoor we anders nog een tijd hadden kunnen dwalen. Na een straatje omhoog geklommen te zijn en een klein stukje terug te lopen zagen we eindelijk dat busstation. Zelfs de bus stond al klaar. Op de terugweg stopten we bij de checkpoint. Alle Palestijnse mensen de bus uit, en wij bleven verdwaasd zitten. Ook de chauffeur stapte uit. Buiten werd iedereen gecontroleerd, en voor de westerse mensen in de bus kwamen 2 militairen even naar binnen om onze paspoorten en visa te controleren. Daarna stapte iedereen weer in en reden we verder alsof er niets gebeurd was. Voor ons nieuw en vreemd, voor de bevolking de normale gang van zaken. Eenmaal thuis was de wasmachine leeg, dus eindelijk kon ik mijn was draaien. Het hangt nu lekker op mijn kamer te drogen. Hopelijk is zijn mijn shirtjes morgen droog, want ik wil er 1 aan met werken, maar we zullen wel zien.

Ik heb net weer foto’s toegevoegd. Via de volgende link kunnen ze bekeken worden.
https://photos.app.goo.gl/YAe4gbbjDKW3idgQ2

Iedereen weer hartelijk voor de berichtjes!

Liefs uit Jeruzalem!